Hoe is het nú in die Hoek: Manege “de Hoefslag”

Manege “de Hoefslag” wordt door de familie Meester gerund. Bert Meester was ooit buschauffeur en heeft na de overname van het Hertenkamp zijn baan ingeruild voor een fulltime baan bij deze manege. De start van de manege is erg moeilijk geweest. Vooral in het begin moest er veel van de dierentuin worden opgeruimd. Het ging veelal om het slopen van hokken en verwijderen van overbodige afrasteringen op het terrein. Ook verliepen de graafwerkzaamheden in de beginjaren moeizaam, omdat er veel botten van dieren uit de tijd van het hertenkamp werden opgegraven. De familie Meester nam genoegen met wonen in een deel van de stal. Om het woongedeelte te bereiken moesten ze in de stal eerst langs de viervoeters. Twee prachtige honden volgden de baas overal tijdens het werk.

Kinderen uit de wijk op les

Veel kinderen uit de wijk Helmerhoek kwamen op les, maar ook van elders uit de stad wist men de manege te vinden. Al snel vormde zich een groep vrijwilligers, vaak ouders en vooral vaders van de kinderen die op les waren, om de familie te helpen met de vele werkzaamheden. Al het werk werd in eigen beheer uitgevoerd. Er werd o.a. geholpen in de stallen met mest scheppen. Een van de vaders die zich daar fanatiek mee bezig hield, kreeg zelfs de bijnaam “mestkever”. De omheining werd gerepareerd of vervangen en alles wat verder nodig was om de manege te kunnen blijven runnen werd samen met de vrijwilligers aangepakt.
Er moest verlichting worden aangelegd om in de avonduren ook les te kunnen geven. Dat was nodig om meer inkomsten te verkrijgen. In de winter zat het bij strenge vorst nog wel eens tegen. Een binnen-manege was er niet. De buitenrijbaan had last van een slecht waterdoorlatende leemlaag en als het oppervlak bevroor liep een paard of pony kans blessures op te lopen en was les geven al snel niet meer mogelijk. Een bevroren waterleiding naar de drinkbakken kwam ook geregeld voor en voor de paarden was overnachten ook niet optimaal met alleen een onderdeur in de buitenstallen. Maar het kon allemaal net. 

Hulp uit de buurt

Een oude tractor van misschien wel 40 jaar oud was een ander werkpaard bij de manege. Gelukkig was er een goede samenwerking met een boer aan de Helmerstraat waar de trekker, zoals ie genoemd werd, in de schuur van “ ‘t Boertje” mocht staan. Deze boer stelde ook zijn platte wagen beschikbaar als het nodig was en ook zijn weiland mocht gebruikt worden voor begrazing. Het weideoppervlak op de manege zelf was aan de kleine kant doordat er steeds meer paarden bij kwamen. De hooivoorraad werd ook in eigen beheer geregeld en als er ergens in de hooimaand in de directe omgeving van de manege een weiland beschikbaar was voor een mooie prijs, dan ging de hele ploeg vrijwilligers daar aan het werk. Zwaar werk op het boerenland, dat onderbroken werd door de komst van Gré Meester met koffie en broodjes. Op de manege aangekomen moesten al die hooibalen nog eens weer door de handen om terecht te komen op de zolder boven de stallen. Diezelfde vrijwilligers stonden er weer toen er een reusachtige vracht-combinatie met strobalen op de manage aankwam. Bij gebrek aan bergruimte gingen die balen op houten pallets. Grote dekzeilen en meters touw moesten er voor zorgen dat alles droog bleef. Een vrijwilliger vertelde later dat hij bij het lossen van strobalen nooit meer een shirt met korte mouwen zou dragen. Dat overkomt je slechts een keer: pijnlijke schaafwondjes van het prikkende stro. foto-2
De manege werd steeds maar groter en drukker bezocht. Ondertussen werden er ook meer activiteiten georganiseerd. Vele oud-ruiters zullen zich de dressuurwedstrijden tijdens beide Pinksterdagen nog herinneren, zo gezellig. Ook organiseerde, en dat doet ze nog steeds, de manege ieder jaar in de zomer meerdere ponykampen. Samen met andere kinderen logeerde je er een week lang op de manege met volop gelegenheid om paard te rijden en de paarden te verzorgen. Zelfs nu weten de ruiters van 20 jaar geleden de namen van de pony’s en paarden nog te herinneren: de pony’s Picolo, Beauty, Sunny, Pasja, Brenda, Lady, Mirjam, Melody en Sheila en de paarden Eva, Evita, Easy, Falco, Jasper, Haldor en Dominant. De favoriete pony van veel bezoekers was Latoya, die een eigen stal had.

In de loop der jaren

Men was inmiddels al enige jaren bezig met de aanvraag voor de wijziging van het bestemmingsplan en er waren tekeningen en plannen voor de gefaseerde bouw van een binnen-manege, stallen en een woonhuis. Het harde werken aan de uitbreiding van een bedrijf werd niet door iedereen in de buurt als positief ervaren en enige buurtbewoners dienden een bezwaarschrift in tegen de grootse plannen. Werd de familie Meester het succes niet gegund? In de aanloop naar goedkeuring daarvan werden de opstallen, die als schuren en overnachtingsplek voor de ponykampen hadden gediend, gesloopt. De buitenrijbaan van de manege werd uitgegraven en met meer dan een meter geel zand voorzien en met drainage-buizen. De buitenrijbaan werd opgeknapt en kreeg een strakke afrastering. Voortaan zou het daar fijn paard rijden zijn.
Nadat de grond onder de nieuw te bouwen binnen-manege geëgaliseerd was, kon de aannemer beginnen met de staalconstructies en de groene beplating van het gebouw. Een dak met een aantal lichtdoorlatende platen er in maakte de hal af. Aan de voorzijde van de hal kwam de entree met boven het nieuwe ponykamphuis en beneden een horecavoorziening. Het was daarna de beurt aan de vrijwilligers om zo veel mogelijk werk te verrichten, van de complete aanleg van elektra tot het schilderen van alle deuren en raamkozijnen en meer. Binnen werd de manege rijklaar gemaakt met schuine boardingwanden en schors op de bodem.foto-3
Maar de plannen gingen verder met het verlengen van de rijhal met grote overdekte stallen en de mogelijkheid om binnen hooi, stro en later vlas droog op te kunnen slaan. De oude stallen werden allemaal gesloopt. Aan de bouw van een eigen woning voor de familie en een appartement voor verhuur als vakantiewoning werd ook gedacht.
In al die jaren is met de realisatie van de manege een prestatie van formaat geleverd. Tel de uren? In dit geval zijn ze niet te tellen. Er staat nu een prachtige manege. Maar er wordt nog steeds gewerkt aan verbeteringen bij de manege. Recentelijk werd de bestrating bij de achteringang van de manege gerealiseerd.

De Manege

Op de website van Manege de Hoefslag presenteert de manege zich als gelegen in een prachtig landelijk gebied in Twente, net buiten Enschede.
Manege de Hoefslag heeft goed opgeleide instructeurs en is aangesloten bij de FNRS (Federatie van Nederlandse Ruitersportcentra) en is tevens in het bezit van het veiligheidscertificaat van Stichting Veilige Paardensport.
Er zijn mogelijkheden voor paardrijlessen, ponykampen of pensionstalling. 
Gedurende het hele jaar kunnen de ruiters deelnemen aan een proeven dag met springen en vaardigheid, dressuur en een teamwedstrijd.
Het is een complex van 4,5 hectare en beschikt over:

  • een binnenrijbaan
  • een buitenrijbaan
  • 2,5 hectare land voor weidegang
  • een gezellige kantine met een horecavergunning met veel mogelijkheden
  • pension- en manegestallen
  • overnachten in een appartement op het terrein

manege-2

Tekst: Paul Snellink

Foto’s: Paul Snellink, Joost Kolkman