Hoge flat ongewenst

Vooral de mensen aan de Graeshoek voelden zich bedrogen.

Een van de doelstellingen bij de bouw van de wijk was laagbouw en door het gewijzigde ontwerp van het winkelcentrum werd daaraan voorbij gegaan. En het bleef niet alleen bij een hoogbouw van het winkelcentrum.
We gaan terug naar het jaar 1988.
Het zal je maar gebeuren. Nietsvermoedend huur je een huis in de Helmerhoek. Een vriendelijke wijk met allemaal laagbouw. Voor je woning is een groot stuk leeg terrein. Je weet wel dat er gebouwd wordt in zo’n wijk en bij de verhuurder hebben ze gezegd dat er een groenvoorziening en een speelterreintje komt. En dan ineens krijg je een brief van de gemeente dan men van plan is een heuse flat vlak voor je raam op te gaan trekken en of je soms behoefte hebt om eens naar de plannen te kijken en er je mening over te geven. Dat ongeveer overkwam een aantal bewoners van onze wijk, in het bijzonder bewoner José Manso, destijds een bewoner van de Graeshoek.

Het is dan niet verbazingwekkend dat er bezwaren werden ingediend. Brieven met circa 50 handtekeningen, gericht aan wethouder Van Egmond, brachten deze bezwaren onder woorden. De bezwaren waren dat de bouw plaats zou vinden zonder medeweten van een groot deel van de omwonenden. Het gebouw stond niet op de plattegrond die ze kregen van de Stichting Woonverdeling Enschede. Als een aantal bewoners vooraf had geweten omtrent de hoge flat waren ze er niet gaan wonen. Geen uitzicht meer, vermindering van zoninval en een tekort aan parkeerplaatsen vonden zij als gevolg. Een aantal bewoners was zelfs van plan om te verhuizen. Vooral de mensen van de Graeshoek voelden zich bedrogen. Vooral aan de Graeshoek kon men zich nauwelijks voorstellen dat men serieus van plan was om een gebouw van vijf etages te bouwen. De Graeshoek is een smalle wijkstraat en de bestaande woningen die rondom het terrein liggen, waar de flat is geprojecteerd, liggen vlak aan de weg. “Aan de overkant een flat? Ondenkbaar!” Dat was een van de reacties. Een beroepsprocedure zou worden ingesteld. Sommige bewoners van de Graeshoek waren wel gewaarschuwd, maar verreweg de meesten n`siet. Aan de Blankenborghoek wisten ze er wel allemaal van. Begrijpelijk dat de mensen zich bedrogen voelden.

Ook de wijkraad zette het been dwars met bezwaren.

De wijkraad ging niet zozeer in op het leed van de omwonenden maar bekeek de zaak meer vanuit het belang van de hele wijk en hield vast aan de afgesproken hoogte met maximaal 3 woonlagen. Het nieuwe winkelcentrum zou zelfs 17,5 meter hoog worden. De wijkraad was verder van mening dat, omdat de wijk nog lang niet af was, er mogelijk nog meer hoogbouw zou worden gerealiseerd. De wijkraad ging voor maximaal drie woonlagen met een schuine kap en geen plat dak, passend bij de rest van de bebouwing van de wijk. De gemeente was nu weer aan zet en de wijkraad wachtte af of het gemeentebestuur iets ging doen met de signalen uit de wijk. Niet dus. Wethouder van Egmond had het erg makkelijk met de officiële bezwaarschriften. Van een bewoner werd een bezwaarschrift afgekeurd omdat hij niet direct aanwonend was bij het bouwperceel. Een andere bewoner van de Greashoek zag zijn officiële bezwaarschrift afgewezen omdat het te laat was ingediend. Hoe naïef kun je wezen. En terwijl er nog geen spade in de grond was gegaan, noemde een van de wijkraadsleden destijds de nog te bouwen flat een “bejaardenpakhuis”.

Met het afwijzen van de bezwaarschriften was de weg vrij voor B&W om een bouwvergunning af te geven. De welstandscommissie van de Gemeente had nog wel de nodige problemen met het ontwerp van de flat. De architect deed met spoed de nodige aanpassingen en daarna was er groen licht van de welstandscommissie. De bouw kwam in handen van de firma Trebbe. De haast in dit project zat hem in het feit dat er voor de bouw van deze flat subsidie beschikbaar was bij het ministerie van Volkshuisvesting. Wanneer er te laat zou worden begonnen met de bouw van de flat, dan kwam de subsidie hiervoor in gevaar.
De flat kreeg de naam “De Greashoek”.

Tekst: Paul Snellink (deze informatie komt uit de wijkkranten van 1988, inclusief de foto)
Foto’s heden: Joost Kolkman